Black Dogs Circled is een poëziebundel die door Mick Farren en Sea Urchin is samengesteld en in een kleine oplage is uitgegeven. De 18 gedichten bevatten persoonlijke observaties, fantasieën, obsessies, herinneringen, en songteksten, die Farren met een muzikaal oor en gevoel voor humor optekent. Space Opera, Skin Of White Latex, Cocktail Napkin, en The Creature zijn enkele titels van de gedichten, die samen een broeierig geheel vormen. Punk, kinky, subversief, beneveld: Farren op zijn best. Ontwerp en illustraties van Ben Schot. Gesigneerde exemplaren beperkt leverbaar.

IL SOGNO DI UNA COSA was Pasolini's eerste roman. Hij schreef hem tijdens de korte periode waarin hij actief was voor de Friulische afdeling van de Partito Comunista Italiano, waar een eind aan kwam toen de partij hem in 1949 royeerde wegens "immoreel gedrag". Maar de tekst werd - in herziene vorm - pas gepubliceerd in 1962, toen Pasolini in Rome woonde. Hij had toen al naam gemaakt met zijn romans RAGAZZI DI VITA en UNA VITA VIOLENTE, en met de films ACCATTONE en MAMMA ROMA. Net als die grootsteedse vertellingen speelt IL SOGNO DI UNA COSA zich af in de onderlagen van de samenleving, in dit geval de arme plattelandsgemeenschappen van Friuli, in het noordoosten van Italië. Tegen de achtergrond van de economische chaos na de Tweede Wereldoorlog schetst Pasolini de strijd om het bestaan, de vitaliteit en de onderlinge solidariteit van de Friulische dagloners en boerengezinnen. De hoofdpersonen, de jonge vrienden Nini, Milio, en Eligio, geven elk op hun manier vorm aan het verzet tegen de uitzichtloosheid van hun situatie. Hun geboortestreek mag dan liefdevol en met gevoel voor detail worden geschilderd, hij biedt geen enkel perspectief. Pasolini's Friuli is een woestenij waarin enkel dromen kunnen groeien. Dromen die zich volgens het aan Marx ontleende motto* van dit boek in elk politiek en religieus bewustzijn manifesteren, en bij nadere analyse eigen blijken te zijn aan onze wereld.

* Unser Wahlspruch muß also sein: Reform des Bewußtseins nicht durch Dogmen, sondern durch Analysierung des mystischen, sich selbst unklaren Bewußtseins, trete es nun religiös oder politisch auf. Es wird sich dann zeigen, daß die Welt längst den Traum von einer Sache besitzt...

Karl Marx in een brief aan Arnold Ruge, september 1843

Tedja (Rotterdam, 1971) kreeg in 2001 de Charlotte Köhlerprijs voor zijn schilderkunst en zijn werk is meerdere malen te zien geweest in het Stedelijk Museum Amsterdam. Tijdens zijn opleiding aan de Rietveldacademie en het Sandberginstituut begon hij de bouw van een samenhangend stelsel van denkbeelden over leven en kunst. Tedja schreef in die periode zijn eerste korte scripts, deed performances, schreef songteksten en maakte een tekenfilm. Door de jaren heen ontstond een fictieve ruimte die hij 'Het Holarium' noemt. Het Holarium is een plek waarin zijn beeldend werk, poëzie en proza samenkomen. DE AQUAHOLIST bundelt gedichten en prozagedichten die zijn ontstaan in de periode 1991-2004.

"...Skippyballen loslaten in een verduisterde volière met speelgoedhondjes. Gelijktijdig draait een James Bondfilm in zwart-wit waarin de hoofdpersoon met kippenbloed over zijn gezicht tegen de pluche hondjes zegt: 'Spring dan, spring dan, spring!'..."

Henri Michaux (1899-1984) werd uit innerlijke noodzaak beeldend kunstenaar en schrijver. Hij had een moeizame verhouding met het leven en zocht zijn toevlucht op terreinen waar hij de wereld de baas kon. Dat resulteerde in onder meer zijn prozagedichten, die hij naar eigen zeggen uit hygiënische overwegingen schreef. Deze bundel bevat een ruime keuze uit twee vroege bundels (1929 en 1933), die Michaux later heeft uitgegeven onder de verzamelnaam 'La nuit remue', hier vertaald als 'Roerige nacht'.
In achteloze maar muzikale zinnen neemt Michaux zijn lezer hierin op sleeptouw naar werelden die op de onze lijken maar steevast een vreemd element bezitten, een eigen taal, biologie, etnologie of psychologie. Vrolijke, wrange en soms opmonterende beelden.

"... De ziel is dol op zwemmen. Om te zwemmen legge men zich op zijn buik. De ziel komt van zijn plek en vertrekt ..."

Als onderdeel van zijn zoektocht naar een 'Ailleurs' (Ergens anders) heeft schrijver, dichter en beeldend kunstenaar Henri Michaux (1899-1984) geëxperimenteerd met verscheidene hallucinogene middelen. In talloze tekeningen heeft hij zijn ervaringen met drugs als mescaline, LSD en psilocybine rechtstreeks of naderhand vastgelegd. Daarnaast heeft hij vele teksten en gedichten gewijd aan zijn experimenten. De Sea Urchin uitgave bundelt een selectie uit Michaux' hallucinatorisch proza.

Michaux, in eigen woorden "een getuige die toch nog zijn ogen gebruikt al is hij opgeslokt", doet op scherpzinnige en vaak humoristische wijze verslag van alledaagse handelingen - lezen, schrijven, naar muziek luisteren, naar buiten gaan - die onder invloed van de drugs grote geestelijke avonturen worden.
Aan de bundel is een essay van kunstenaar, schrijver, en activist Jean-Jacques Lebel toegevoegd dat de experimenten van zijn vriend Michaux in het juiste perspectief plaatst.

Michaux' teksten in BEROOFD DOOR DE RUIMTE zijn afkomstig uit de volgende bestaande Franstalige bundels:
> La nuit remue (© Editions Gallimard, 1935)
> L'Infini turbulent (© Mercure de France, 1957, 1964)
> Connaissance par les gouffres (© Editions Gallimard, 1961)
> Les grandes épreuves de l'esprit (© Editions Gallimard, 1966)
> Misérable miracle (© Editions Gallimard, 1972)

Stinkfoot is een absurdistische musical of, in de woorden van Vivian Stanshall, 'An English Comic Opera In The Grand Tradition'. Stanshall (1943-95) schreef hem samen met zijn vrouw, Ki Longfellow-Stanshall, voor hun Old Profanity Showboat in Bristol, waar hij in december 1985 door de Crackpot Theatre Company werd opgevoerd. Dit boek is het verslag van die opvoeringen. Het bevat het script van de musical, alle songteksten, foto's, grafische ontwerpen van Vivian Stanshall, een inleiding door Ki Longfellow-Stanshall en portretten van de auteurs door Barrie Wentzell en Mush Emmons.
De komedie speelt zich af in een typisch Engels End-Of-The-Pier theater waar de ooit beroemde artiest Soliquisto en zijn gezelschap voor een week zijn neergestreken. Uit hetzelfde theater is negen jaar eerder Soliquisto's grootste creatie, de dansende en zingende kat Stinkfoot, op mysterieuze wijze verdwenen. Soliquisto is nog steeds niet over dit verlies heen en zwelgt in herinneringen aan betere tijden.

Onder de pier, op een met rommel bezaaid strand, bevindt zich een andere wereld, met vreemde wezens als Elma the Electrifying Elver, the Partly Cooked Shrimp en Mrs Bag Bag. Soliquisto's nostalgische en theatrale wereld en de amfibische wereld onder de pier raken in elkaar verstrikt. Langzaam ontvouwt zich een absurd plot dat commentaar levert op het lot van de kunstenaar en dat van zijn creaties.
De musical is gebaseerd op een kinderverhaal over een straatkat uit New York door Ki Longfellow-Stanshall. In de volwassen versie van Stinkfoot vallen zowel invloeden van Ki Longfellow's Amerikaanse achtergrond als Vivian Stanshall's dagen als leider van de absurdistische Bonzo Dog Band en zijn kindertijd in Leigh-on-Sea te herkennen.

MAGNETISCHE VELDEN werd in 1919, lang voor enig surrealistisch manifest, geschreven en wordt beschouwd als het begin van het surrealisme. Het werk is het eerste literaire experiment met 'écriture automatique', een techniek ontleend aan de vrije associatie uit de psychoanalyse. Het resultaat is een wonderlijke en evocatieve verzameling proza en poëzie die door de twee jonge schrijvers als in een roes in één week is geschreven. Volgens Louis Aragon zijn Breton en Soupault in dit werk vergroeid tot een 'tweekoppige schrijver'. MAGNETISCHE VELDEN is opgedragen aan de dandy Jacques Vaché die op jonge leeftijd zelfmoord pleegde met een overdosis opium.

Op het album 'Mauvaises Nouvelles des Étoiles' van Serge Gainsbourg uit 1981 bevindt zich het nummer 'Evguénie Sokolov'. Hoewel op de lp-hoes een bijbehorende songtekst is afgedrukt, zijn op de plaat alleen winden, geborrel en gerommel te horen begeleid door reggae van The Wailers uit Jamaica. De songtekst is dan ook niets anders dan een fragment uit Gainsbourgs gelijknamige verhaal waarin een aan chronische winderigheid lijdende kunstschilder de hoofdrol speelt.
'Evguénie Sokolov', door Gainsbourg betiteld als een 'parabolisch verhaal', is een obscene zwarte komedie over de opkomst en ondergang van een kunstschilder die bij toeval ontdekt hoe zijn winderigheid hem behulpzaam kan zijn bij het produceren van abstracte kunst, een ontdekking die leidt tot wereldwijd succes.

Gainsbourg, die beweerde dat het verhaal autobiografisch is, schetst in elegante zinnen en zorgvuldig gekozen bewoordingen een hilarisch en tegelijkertijd dramatisch leven dat model staat voor de obsceniteit van het kunstenaarschap, de kunstwereld en het succes. Het verhaal is nu voor het eerst in het Nederlands beschikbaar onder de titel JEVGENI SOKOLOV. Jan Pieter van der Sterre zorgde voor de vertaling waarvoor hij een werkbeurs van het Fonds voor de Letteren ontving.

Serge Gainsbourg (1928-1991) begon zijn roemruchte loopbaan aan de École des Beaux-Arts waar hij les kreeg van Fernand Léger. Als bijverdienste speelde de jonge kunstenaar piano in allerlei Parijse clubs en bars, waar Boris Vian hem in 1957 ontdekte. Vanaf zijn eerste EP 'Le Poinçonneur des Lilas' werd duidelijk dat Gainsbourgs composities, of liever de combinatie van aangenaam in het gehoor liggende melodieën en nihilistische, dubbelzinnige of ronduit obscene teksten, onderdeel waren van een strategie die erop gericht was de hypocrisie van heersende normen en waarden aan te tonen. De door Gainsbourg bewonderde Dadaisten golden daarbij als voorbeeld, en dan met name Francis Picabia. Gainsbourg verwees in zijn werk meerdere malen naar Picabia; zo komt in JEVGENI SOKOLOV een citaat voor uit Picabia's schandaleuze boek 'Jésus-Christ Rastaqouère'.

JEVGENI SOKOLOV is de bekroning van een consequente lijn anaal getinte werken die Gainsbourg in 1972 inzette met het nummer 'La Décadanse', voortzette met nummers als 'Des Vents Des Pets Des Poums' en de film 'Je T'Aime, Moi Non Plus' (waarin Gainsbourg het succes van zijn gelijknamige hit ridiculiseerde en op de proef stelde).

Hans Phaall, een failliete blaasbalgreparateur uit Rotterdam, bedenkt een ingenieus plan om van zijn schuldeisers af te komen en aan zijn troosteloze bestaan te ontsnappen. Hij bouwt een luchtballon die hem helemaal naar de maan zal brengen. Op de nacht van 1 april weet hij zijn schuldeisers met een smoes ertoe te verleiden hem te helpen de ballon op te blazen. Zodra het gevaarte gereed is om op te stijgen, vermoordt Hans Phaall zijn kwelgeesten en laat hij de Aarde achter zich. De hachelijke tocht in de ballon duurt negentien dagen en wordt in detail verteld. Wanneer de blaasbalgreparateur uiteindelijk op de maan landt, komt hij tot de ontdekking dat die bewoond wordt door kleine, lelijke wezens.
Hans Phaall wordt na enige tijd overmand door heimwee naar zijn planeet en stuurt een van de maanbewoners naar Rotterdam met een brief voor burgemeester Superbus Von Underduk. In die brief biedt Hans Phaall informatie over de maan en zijn bewoners aan in ruil voor vergeving van zijn misdaad. De vreemde boodschapper arriveert in Rotterdam en veroorzaakt daar grote opwinding en verwarring onder de nuchtere inwoners.

'Hans Phaall - A Tale' werd voor het eerst gepubliceerd in 1835 toen Edgar Allan Poe vijfentwintig jaar oud en vrijwel onbekend was. Het verhaal werd in latere publicaties omgedoopt tot 'The Unparalleled Adventure Of One Hans Pfaall'. Poe's passie voor astronomie en literatuur is door het hele verhaal merkbaar evenals uiteenlopende invloeden als Sir John Herschels 'A Treatise On Astronomy', Washington Irvings 'Rip Van Winkle' en Rudolph Erich Raspe's 'Baron Münchhausen'. 'Hans Phaall' - dat bewonderd werd door Jules Verne - is een bijzonder verhaal waarin Poe's wetenschappelijke kennis en verbeeldingskracht een hallucinatorische mengeling van 'science' en 'fiction' vormen. Om die reden wordt het algemeen beschouwd als het eerste echte sciencefiction verhaal.

De (engelstalige) SEA URCHIN uitgave van 'Hans Phaall' combineert de oorspronkelijke versie van het verhaal met latere herzieningen. Aan het verhaal is het korte Poe essay 'Pure Imagination' toegevoegd, dat in 1849, enkele maanden voor de dood van de schrijver, werd gepubliceerd.